Ik wilde het in deze blog misschien hebben over mijn grootste uitdaging met mijn aandoening. Dat is dat je, hoe graag je ook nieuwe dingen wilt proberen, in het diepe wilt springen of iets gewoon eens wilt uitproberen, vaak eerst zorgvuldig moet plannen voordat je sommige situaties gewoon kunt aangaan. Dit kan beperkend en frustrerend voelen en soms lijkt het alsof alle plezier of spontaniteit uit avonturen verdwijnt. Maar met een aantal kanttekeningen is het wel degelijk mogelijk. Je kunt jezelf nog steeds uitdagen om nieuwe dingen te proberen, zolang je het maar op een veilige manier doet.
Een van de dingen die ik zo leuk vind aan mijn werkplek, is dat er zoveel verschillende afdelingen en mogelijkheden zijn om nieuwe functies en taken uit te proberen. Onlangs kreeg ik de kans om drie weken op een afdeling voor voedselbereiding te werken. Iets wat ik nog nooit eerder had gedaan en wat heel anders is dan werken in de apotheek of het hoorcentrum. Ik was ontzettend enthousiast over de mogelijkheid om iets nieuws te proberen en certificaten en trainingen te behalen die ik later kon gebruiken. Maar in tegenstelling tot veel van mijn collega’s kon ik niet zomaar op de afdeling beginnen; er was voorbereiding nodig. Op deze afdeling wordt gewerkt in ruimtes met hoge temperaturen, maar ook in koelkasten en koelruimtes. Voor mij is dat niet zo eenvoudig.
Een van de belangrijkste uitdagingen die mijn CMTC met zich meebrengt, is dat ik mijn eigen lichaamstemperatuur niet goed kan reguleren. Het is dan ook niet verrassend dat werken in een omgeving waar de temperatuur regelmatig en sterk verandert, risico’s en uitdagingen met zich meebrengt. Voordat ik kon beginnen, moest ik daarom kleding aanschaffen die ik snel in laagjes aan en uit kan trekken en die zweet goed afvoert, maar tegelijkertijd warmte biedt. Gelukkig zijn er materialen zoals wol en katoen. Daarnaast moest ik bedenken hoe ik mezelf indien nodig snel kon opwarmen of afkoelen.
Het helpt dat ik deel uitmaak van het bedrijfshulpverleningsteam (BHV) en daardoor kon vragen om een voorraad spullen buiten onze werkzone beschikbaar te hebben. Zo kan ik indien nodig snel gebruikmaken van warmtezakken en coldpacks. Ook heb ik speciale veiligheidsschoenen met stalen neuzen aangeschaft waarin ik extra lagen kan dragen. Daarnaast heb ik warmtepacks die ik op mijn borst en rechterarm kan gebruiken om mezelf op te warmen wanneer ik in een koelere ruimte ben. Al met al ben ik dus goed voorbereid.
Dit raakt echter ook aan het aspect van mentale gezondheid. Ik heb ongelooflijk veel geluk dat ik leidinggevenden en managers heb die begripvol zijn en bereid zijn om te helpen bij de voorbereidingen. Ze waren ook bereid om de roosters aan te passen, zodat ik tijd had om me voor te bereiden. Ze zijn ontzettend begripvol en stimuleren mij om te kijken of dit kan werken, maar zonder enige druk als het uiteindelijk toch niet lukt.
Als ik die ondersteunende structuur niet zou hebben, zou dit allemaal oneindig veel stressvoller zijn. Daarnaast ontstaat er soms frustratie doordat je je hele leven moet aanpassen aan je aandoening, alleen maar om iets nieuws te kunnen proberen. Helaas is dit nu eenmaal onderdeel van het leven met een complexe vasculaire aandoening, maar het kan soms beperkend en uitputtend voelen.
Met doorzettingsvermogen kun je echter manieren vinden om nieuwe dingen te blijven proberen. Ook als je jezelf en de situatie meer moet aanpassen dan je collega’s nodig hebben, zijn de mogelijkheden er nog steeds — als je bereid bent om ze na te streven.