Patrick Kemperman is als dermatoloog werkzaam bij het Amsterdam UMC en het Waterlandziekenhuis in Purmerend.
Hij is algemeen dermatoloog met twee specifieke aandachtsgebieden namelijk psycho dermatologie en jeuk. Een brug slaan tussen het behandelen van fysieke en psychosociale problemen voor mensen met een chronische huidaandoening is wat hem drijft.
Ook op onderzoeksgebied spant hij zich in voor het relatief jonge wetenschapsgebied psycho dermatologie. Met het ultieme doel dat psychologische factoren bij een huidaandoening in de toekomst meer aandacht krijgen zodat de patient de meest optimale behandeling krijgt.
Op vrijdag 12 december 2026 is dermatoloog Patrick Kemperman, één van onze adviseurs, gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam. Hij heeft onderzoek gedaan naar zogenaamde infestatiewaan of parasietenwaan: een zeldzame psychische aandoening waarbij mensen ervan overtuigd zijn dat ze parasieten of beestjes op of in hun lichaam hebben, terwijl het medisch bewijs hiervoor ontbreekt. De aandoening veroorzaakt ernstige psychisch lijden, sociale isolatie en een sterk verminderde kwaliteit van leven.
Erkenning
“In de praktijk zie ik op mijn spreekuur patiënten die zich presenteren met jeukklachten en stress. Dit zijn klachten die deze patiënten echt ervaren, maar waar geen medische oorzaak voor is. Zelf denken ze dat ze parasieten of beestjes bij zich dragen, maar medisch gezien kunnen we dit niet aantonen. Dit kan erg frustrerend zijn. Voor patiënten is het vaak een langdurige zoektocht naar erkenning,” aldus Kemperman.
Psychiatrische zorg
Reden voor Patrick om zich meer in deze aandoening te verdiepen. “Voor het onderzoek hebben we een groep patiënten met infestatiewaan vergeleken met een groep zonder,” zegt Kemperman. “We zagen dat de jeuk niet komt door een huidziekte, maar door hoe het lichaam signalen ervaart. Jeuk na schurft, bepaalde medicijnen en drugs zoals cocaïne kunnen de aandoening triggeren. Mensen met deze klachten komen vaak eerst bij een dermatoloog, maar hebben ook psychiatrische zorg nodig.”
Diagnose
Een belangrijke conclusie in Kemperman’s onderzoek is dat de diagnose vaak laat gesteld wordt. Kemperman: “En hoe langer het duurt voordat de diagnose er is, hoe moeilijker de behandeling wordt. Vroege herkenning en goede samenwerking tussen dermatologie en psychiatrie helpen om sneller te starten met behandeling. Hierdoor blijft de impact van de aandoening op het leven van de patiënten beperkt.”
Behandeling
Ook heeft Kemperman gekeken naar welke behandeling het beste werkt voor deze patiënten. “We weten nu dat direct zeggen dat iemand zich iets inbeeldt, niet werkt. Patiënten voelen zich niet serieus genomen, terwijl het juist zaak is om de klachten heel zorgvuldig te onderzoeken. Een geleidelijke, symptoomgerichte benadering lijkt veel effectiever om vertrouwen en samenwerking op te bouwen,” besluit Patrick.
Meer weten over Kamperman’s onderzoek?